kedileri severim.

8

kahvaltı.

okul açılıcak ya kendimi vursam diyorum.ölene kadar bitmiycek sanki.

boş.bomboş.bombomboş.bombombomboş.

çok güzel tshirt boyama kalemleri varmış.sanırım gündemi bir hayli geriden takip ediyorum ama ben çok etkilendim o buluştan.hemen binlerce beyaz tshirt alıp çılgınlar gibi boyamak çizmek istiyorum.zaten örgüye de başladım.anneanneme bere örüyorum.istanbulda yün ateş pahası.muhakkak ucuzu vardır gerçi ama kim bulucak.zaten bir bere örücem.sanki battaniye.hayır battaniye olsa bir yumak yetmez.birsürü lazım.o zaman bütçemi zedelerim.tanesi 2buçuktan 6 tane olsa 15.ama izmirde tanesi 1lira bile değilmiş.bilmiyorum ki.üstelik hava da güzel ya şuan nasıl kekler börekler yapasım var.günlere gidesim var.bence aklımı kaybediyorum.sanırım çıkıp hava almam lazım biraz.dur derya baykalı ariyim o beni anlar.

şuan yüzümdeki sinsi pis gülüşü görebilseydiniz keşke.

mediha hanımın şapkası.

yarın bitiricem.

yalanlar.

zaman geçtikçe hiçbir şey daha kolay olmuyor.aksine gözümde büyüyor da büyüyor işler.

-aman şimdi çok yorgunum.yarın kalkınca nasıl olsa çılgınlar gibi enerjik, deliler gibi mutlu ve huzurlu olucam.e madem öyle evi niçin sabah toplamıyorum.harika fikir!o halde bilgisayarın başında sabaha kadar film dizi bok püsür izleyebilirim.

yukarıdaki yalanları bulunuz.

     1.  kalkınca çılgınlar gibi enerjik olucam.

     2.  deliler gibi mutlu ve huzurlu olucam.

     3.  sabah evi topliycam.

yavaşş topliycan.(2ş ile)sen daha sabah kalkamiycaksın haberin yok.

3 gündür ev sahibinin hesap bilgilerinin yazılı olduğu kağıdı sehpadaki çanaktan evrakların olduğu dosyaya koyucam.ama koymuyorum.unutuyorum ya da dur birazdan diyorum şuan olduğu gibi.muhtemelen bu yazı bitince de başka bir şey yapıyor olucam ve unutana kadar aktivitelerime devam edicem.

ama bir gün canıma tak edicek en saçma zamanda.biliyorum çünkü hep öyle oluyor.

gerçek hikaye: gecenin 1inde eve gelinir ve nehir temizlik yapmaya başlar.ama dünyadaki en domestik insanmışçasına.tutkuyla, aşkla ve ihtirasla.

şuanda ev bir anaokulu çıkışında öğrencilerin saniyeler önce bıraktığı sınıf nasılsa öyle.yerle bir.hatta birle yer.tabiri yok.pis değil de çılgınca dağınık.ama şimdi çok yorgunum.yarın kalkınca nasıl olsa çılgınlar gibi enerjik, deliler gibi mutlu ve huzurlu olucam.e madem öyle evi niçin sabah toplamıyorum.harika fikir!o halde bilgisayarın başında sabaha kadar film dizi bok püsür izleyebilirim.